Sinds 2010 biedt StoryAwards jongeren een podium voor hun literaire uitspattingen. Iedereen tussen de 8 en 26 jaar oud mag deelnemen aan deze Amersfoortse talentenjacht naar jonge, literaire kunstenaars. Pepijn Luc van der Broek (10) won de StoryAwards 2011 in de categorie 8 tot en met 12 jaar met zijn verhaal De witte handdoek.

In een wijk genaamd Vathorthorst was een vrouw de was aan het ophangen en anderhalve minuut later hing alles al aan de lijn. Aan de waslijn hingen 8 paar sokken, 2 truien, 5 onderbroeken, 5 bh’s, 2 slipjes en 1 hemd. Ook hing er een handdoek, een mooie, witte handdoek. De vrouw was helemaal in de wolken met haar mooie, witte handdoek. Ze vond de handdoek zo leuk, dat ze geen andere handdoek had. Ze nam hem overal mee naar toe: op vakantie, naar hotels, het zwembad, noem maar op.

Toen het avond werd, gingen de vrouw en haar man slapen. En toen gebeurde het: er stak een wind op. En het woei zo hard, dat er zo nu en dan een bh wegvloog. Toen gaf de wind zo’n harde ruk, dat de handdoek wegvloog. De mooie, witte handdoek.
Hij ging hoger en hoger en uiteindelijk hield de wind op. De handdoek dwarrelde als een blad uit de wolken, hij dwarrelde en dwarrelde en dwarrelde en uiteindelijk landde hij. De handdoek kwam terecht in de tuin van een klein meisje.

De volgende ochtend, ergens rond half acht, ging het meisje naar buiten en struikelde haast over de witte handdoek. Ze pakte hem op en liep ermee naar school. Op school, net voor de ingang, deed het meisje de handdoek over haar hoofd als tulband en zo liep ze naar de klas. Toen ze eenmaal binnen was, zei de juf meteen: “ Ben je een rijke oliesjeik?” “Nee, juf”, zei het meisje, “ik ben sultan, dus u bent mijn dienaar, begrepen?!” “Ja, meneer de sultan”, zei de juf. “Mevrouw de sultan voor u!”, gromde het meisje. “Goed, mevrouw de sultan, ga maar zitten op uw troon”, zei de juf.
Tijdens het buitenspelen gebruikt het meisje de handdoek als: cape, mitella en als sultanhoed. Toen was de speeltijd voorbij en het meisje rende naar binnen, maar de handdoek lag nog buiten.

Bij de eerste windvlaag vloog hij de lucht in. En weer dwarrelde hij en dwarrelde en weer landde hij, nu op een televisieantenne. De man die in huis naar een rugbywedstrijd keek, vloekte, raasde en tierde. Snel liep hij naar zijn schuur, haalde een trapje tevoorschijn en liep naar het dak. Hij klom op het dak en griste de handdoek zo snel van de antenne, dat de antenne van het dak af viel. Weer vloekte de man, hij maakte een bal van de handdoek en schoot hem weg. “Grrrrr!”, bromde de man.

De handdoekbal vloog over een ander dak en landde… op het hoofd van de vrouw. “Mijn handdoek!”, gilde de vrouw. Haar man hoorde de gil, pakte zijn jachtgeweer en rende naar buiten.
“Waar is de moordenaar?” riep hij. Verschrikt vlogen twee witte duiven naast de man de wolken in. De man schrok zo van de duiven dat hij schoot, en hij raakte de duiven. Twee druppeltjes bloed landden uit de wolken op de handdoek. “Gatver!”, riep de vrouw. Die avond waste ze het bloed uit de handdoek en hing hem weer te drogen aan de waslijn.

Wat er toen gebeurde, kun je al bijna raden: die avond ging het weer waaien. Zo hard zelfs, dat de handdoek los knapte en weer wegvloog. Zo hoog dit keer, dat niemand er nog bij zou kunnen. Nou ja, niemand… Die twee duiven, als geesten op weg naar het licht, zagen de handdoek en namen hem mee de wolken in. Ze maakten een nest met de handdoek en kregen kleintjes. En de vrouw? Zij moest een nieuwe handdoek kopen en had iets geleerd: ze zou eigenlijk een droger moeten hebben!

28-04-2011