In de nieuwe film van Woody Allen, Midnight in Paris, zoekt Gil geluk in het prachtige Parijs. Een film met onder andere Owen Wilson, Rachel McAdems en de betoverende Franse actrice Marion Cotillard als Adriana. Over Midnight in Paris bekent Allen: ‘de titel was er eerder dan het verhaal.’ In het verhaal wordt een zoektocht door de tijd wordt gemaakt. We belanden in een andere eeuw. De film weet de magie van de Franse hoofdstad over te brengen op het witte doek en de kijker mee te nemen op reis.

Het Parijs van Gil
Gil, Owen Wilson, is samen met zijn verloofde Inez en haar ouders in Parijs. De vader van Inez een conservatieve man is in Parijs voor zaken. Gil is een scenario schrijver maar probeert nu een roman te schrijven. Gil droomt van het Parijs van de jaren ’20 de kunst en de literatuur.  Als Inez uit gaat met een bevriend echtpaar wandelt Gil over de Parijse en belandt hij in het Parijs van de jaren ’20. Een magische wereld waar hij zijn literaire helden ontmoet. Gil krijgt de kans om zijn boek aan Gertrude Stein te laten lezen, zij helpt hem met zijn twijfels over zijn boek. Verder ontmoet Gil schilders als Pablo Picasso en zijn vriendin Adriana. Hij raakt verliefd op Adriana, die het ook het liefst in een andere tijd zou leven. Gil moet een keuze maken tussen het heden of het verleden.

Een magische belevenis
Midnight in Paris is een prachtige ode aan Parijs, de kunst en de tijd. Het verhaal met een conservatieve schoonvader die zijn toekomstige schoonzoon wantrouwt is ietwat cliché maar houdt het verhaal nuchter en in evenwicht. Daarnaast zijn de dialogen opvallend nonchalant en naturel, hierdoor is het verhaal geloofwaardig. De jaren ’20 setting is schitterend. Het oude Parijs vormt een prachtig decor voor een zoektocht naar geluk. Woody Allen weet van de jaren ’20 iets magische te maken dat in contrast staat met het leven van Gil en Inez in 2010. Als kijker verlang je ook terug naar die tijd waar alles veel vriendelijker lijkt. In de hele film hangt een prettige sfeer waar je naar verlangt. Helaas is Owen Wilson verkeerd gecast, hij is te komisch voor de rol.

Het verhaal en vooral de setting weten een prettig gevoel te creëren dat de kijker bij blijft, je bent meegenomen op reis door de tijd en de stad. Iedereen zou zich zelf in Gil kunnen herkennen: Gil wordt niet altijd begrepen door zijn vriendin, komt stom en dom over terwijl de man van het bevriende echtpaar de intellectueel en grappenmaker is. En ook verlangen naar een andere tijd is iets wat veel mensen zullen herkennen. Iedereen vraagt zich wel eens af hoe het zou zijn om in een andere tijd te leven.

02-11-2011