Gijs ter Haar is een dichter uit Amersfoort. Hij is niet zomaar een dichter, maar een slammer. Wij mochten een interview afleggen met deze interessante dichter.

We lazen op uw site dat u 36 ambachten heeft behandeld. Waarom heeft u besloten dichter te worden?
“Dat was niet echt een beslissing, daar ben ik vanzelf in gerold. Gelukkig, zal ik maar  zeggen. Ik ben pas op mijn dertigste gaan schrijven en dat was eigenlijk toevallig. Dat begon met liedjes schrijven. Als iets succesvol is dan breidt zich dat vanzelf uit.”

Maar waarom ging u dan liedjes schrijven?
“Dat ging eigenlijk ook vanzelf. Ik wilde leren gitaarspelen, maar daar bakte ik na vier jaar nog steeds niets van. Ik schreef wel hele leuke liedjes. Dus zo is dat eigenlijk gekomen.”

Wat of wie inspireert u?
“Televisie is altijd wel een hele goede inspiratiebron, want je hoeft eigenlijk de deur niet uit en alle waanzin trekt langs je heen. Uit de televisie en uit de gekte van de wereld kun je heel veel halen. En uit buitensporige types aan de rand van de maatschappij ook trouwens.”

Eigenlijk schrijft u dus over hele brede onderwerpen?
“Ik hou wel van alles wat een beetje snijdt en shockeert, zodat je er zelf nog wat aan toe kan voegen.”

De meeste mensen hebben een stereotype beeld bij een dichter. U past niet echt in het plaatje van dat stereotype. Hoe ziet u dat zelf?
“Dat is waarschijnlijk een bepaald beeld dat mensen hebben van dichters, maar dat is natuurlijk al lang niet meer zo. De poëzie is heel erg veranderd en er zijn heel veel nieuwe, jonge dichters opgestaan de laatste tijd. Dat heeft dus niets meer te maken met oude mannetjes op stoffige zolderkamers. Nu moet ik wel zeggen dat ik er heel extreem uitzie. Maar je hebt gelijk, de meeste mensen hebben wel een ander beeld, dat begrijp ik wel.”

We lazen zelfs dat u 39 ongelukken heeft gehad, kunt u daar meer over vertellen?
“Dat komt van het spreekwoord af, 12 ambachten en 13 ongelukken. Dat betekent dat je een beetje van alles hebt gedaan. Ik heb daarvan het drievoudige gedaan. Ik heb natuurlijk niet echt zoveel ongelukken gehad.”

Wat wilt u bereiken met uw gedichten?
“Dat is een hele lastige vraag. Ik had eigenlijk nooit een opgezet plan om daar iets mee te bereiken. Ik heb vroeger altijd heel zwaar werk gedaan en nu verdien ik mijn geld in de schrijverij. Ik zou nog wel een bestseller willen schrijven zodat ik in een keer binnen ben en helemaal niets meer hoef te doen. Dan zal ik ook zeker niks meer gaan doen. Ik ben best tevreden zoals het is, al zou ik toch nog wel bij een grote uitgever uitgegeven willen worden. Dat zou een volgende stap kunnen zijn.”

U doet aan slam, waarom heeft u er voor gekozen om poëzie op deze manier te brengen?
“Dat is ook vanzelf gekomen. In ben in 1995 begonnen met voordragen, net toen de slam een beetje begon op te komen. Toen ging ik een keer iets voordragen op die manier, maar ik wist zelf niet eens dat ik aan het slammen was. Toen won ik. Daarna kwamen er steeds meer slampodia en dan ga je daar als vanzelf heen natuurlijk.”

Ons lijkt het heel moeilijk om een gedicht te improviseren. Hoe doet u dat?
“Het is een misvatting dat slammers improviseren. Ze dragen zelfgemaakt, bestaand werk op. Het is niet zo dat ze gaan freestylen zoals in hiphop battles. Het werk van slammers is wel al klaar, het moet alleen nog voorgedragen worden.”

16-11-2011