Op zaterdag 6 november is het zover. Met mijn twee beste vriendinnen ga ik op weg naar de Popronde 2010; een festival dat ik nog nooit heb meegemaakt. Gewapend met een uitgedraaid programma van de avond lopen we naar de bushalte. Popronde overtreft al mijn verwachtingen: veel soorten muziek,vriendschap, sensatie en gezelligheid.

Jesse Maria
We beginnen onze tocht in café Curtis. Popzangeres Jesse Maria zingt daar een uur vol, terwijl ze zichzelf begeleidt op een keyboard en een gitaar. Terwijl ik door de menigte totaal plat wordt gedrukt, kan ik genieten van haar repertoire, dat bestaat uit vrolijke en droevige nummers. De onderwerpen van haar nummers zijn zeer uiteenlopend, van een vervagende familieband tot een meisje dat van haar verlegenheid af wil.

Wat een bij elk nummer terugkerend ritueel is, is dat Jesse Maria zich zo erg inleeft dat ze samen met haar keyboard helemaal op en neer schudt. Ook kan ze het niet laten na elk nummer haar coupe even te herschikken en een slok water te nemen. Dat vind ik meer dan begrijpelijk, want terwijl de mensen blijven toestromen, vluchten mijn vriendinnen en ik even naar buiten om lucht te happen. Aan warmte ontbreekt het niet in Curtis; het is een ware sauna.

I am Oak
Na het optreden in Curtis breidt ons gezelschap zich uit en gaan we op weg naar Café Corazon. Nadat we ons genesteld hebben in de rieten bankjes op de eerste verdieping, wordt onze aandacht getrokken door een hartverscheurend gekrijs. We besluiten naar beneden te gaan en ook hier is het weer een kippenhok. Zodra het ons is gelukt naar voren te dringen, kunnen we de groep I am Oak van dichtbij bekijken.

Het geschreeuw gaat onverstoord verder en elke eerste tel van de maat wordt de herrie geaccentueerd met een hysterische trap op de grond. Hoewel het niet de muziek is waar ik van houd, vind ik het wel heel interessant om naar I am Oak  te kijken en luisteren. Ik ben echt even onder de indruk van de emotie die de zanger in zijn muziek legt. Ik kan niet helemaal thuisbrengen of hij nu een extreme blijheid of juist jarenlang opgekropte frustratie aan het verkondigen is, maar het boeit me wel.

Yoshimi
Na dit indrukwekkende spektakel begeven we ons weer naar de eerste verdieping van Café Corazon. We moeten even wachten op de soundcheck en dan begint Yoshimi te spelen, een band die ik heel erg leuk vind en ‘Rammelpop’ als genre heeft gekozen. Ook mijn vrienden moeten vaak hartelijk lachen bij het zien van deze groep. De zanger heeft een kleurrijke outfit aan, waarvan het vest en het hoofddeksel perfect bij elkaar passen. De band bestaat uit een knaap met gips om zijn arm, een drummer en een ‘rammelaar’.  De rammelaar is een jongeman met een uit de hand gelopen bos krullen, die voor zijn neus een koffer heeft liggen gevuld met attributen die allen in staat zijn te ‘rammelen.’

Steeds als hij het met de ene sambabal heeft gehad, pleurt hij die met een nonchalant gebaar van zich af, om vervolgens met een ander instrument verder te gaan. Van klokkenspel tot koeienbellen tot raspen, castagnetten, plastic saxofoontjes, en tamboerijnen: alles passeert de revue. Het is een en al pret als de zanger met zijn gitaar op de grond gaat liggen, één been de lucht in gooit en moeiteloos zijn Nederlandstalige én onverstaanbare muziek voortzet. Als klap op de vuurpijl komt er een trombone tevoorschijn.  Het geluid van dit roestende instrument doet me denken aan een olifant die op het punt staat te bevallen. Met de raarste bewegingen wordt deze schijnbare bevalling uitgebeeld. We vinden het dan ook jammer als de band klaar is met het optreden.

The Cosmic Carnival
Nadat we een paar cafés in zijn gegaan en er meteen weer uit zijn gevlucht, belanden we ten slotte in ’t Nonnetje. Hier slaat de drukte echt alles! Het publiek staat zowat tussen de bandleden van The Cosmic Carnival. Kwalitatief vind ik deze band het beste. De muziek heeft een lekkere beat en heeft een duidelijke melodie en verstaanbare tekst.

Helaas beginnen mijn oogleden tijdens dit optreden angstaanjagend zwaar te voelen en krijgen mijn longen inmiddels een chronisch tekort aan frisse lucht, waardoor ik het optreden niet meer goed meekrijg. Het is inmiddels al  01:00  en dat betekent dat het tijd is om naar ‘het bruggetje’ te lopen. We vonden dit allemaal een super gezellige, bijzondere avond en zodra Popronde 2011 in Amersfoort om de hoek komt kijken, gaan we er zeker weer heen!

09-11-2010