Stel je voor je zit op een willekeurige avond met je vriend(in) gezellig thuis op de bank en je wilt wat extra sfeer toevoegen, wat doe je dan? Juist. De kaarsjes aan en de CD van Snow Patrol in de CD speler. Het is namelijk weer lekker wegzwijmelen bij het nieuwste album van deze jongens.

Fallen Empires
Fallen Empires is alweer het zesde studioalbum van Snow Patrol, maar toch is er iets unieks aan dit album. De band van zanger Gary Lightbody borduurt heel slim door op de successen van enorme de hits en heeft geen afwisseling gemaakt tussen rustige en wat stevigere rock nummers. Wat je daardoor op Fallen Empires hoort zijn voornamelijk ingetogen liedjes met een groots refrein.

Twee mooie voorbeelden van dit soort liedjes zijn de singles: ‘This isn’t everything you are’ en ‘Called out in the dark’. Ook de teksten van de liedjes op dit album zetten je lekker aan het denken. Luister bijvoorbeeld goed naar het nummer ‘In the end’ in het refrein vraagt Lightbody zich gillend af: “There’s nothing more to live than love is there?” Wat zo iets betekent als: Is er niets meer dan liefde om te leven? Denk daar maar eens over na!

Toen het nummer ‘In the end’ uitkwam als single werd Gary Lightbody in een interview gevraagd wat het nummer betekende. Hij kwam met een mooi verhaal over de band R.E.M. en zijn goede vriend en leadzanger van R.E.M. Micheal Stipe. Gary vertelde in een interview namelijk over het nieuws dat R.E.M. ermee stopte en dat hij dat eigenlijk wel aanvoelde komen. Snow Patrol heeft Ín the end dus opgedragen aan inspiratiebron en bevriende band R.E.M.

Sfeervol
Deze CD zit dus vol mooie liedjes en met al drie singles is het ook nog een succesvol album. Fallen Empires van Snow Patrol is zeker aan te raden als fijne sfeer maker of voor een moment dat je toe bent aan rustgevende gitaarmuziek. Maar een recensie zou een recensie niet zijn zonder puntjes van kritiek. Het is niet echt een album te noemen. Deze CD is meer een verzameling van goeie singles en heeft, als je er echt goed naar luistert, een volgorde die net niet klopt. Dit komt mede doordat er aan een paar nummers een raar einde zit, maar ja zou jij daar op letten als je romantisch met je vriend(in) op de bank zit?

De wereld is in chaos. Verzamelaars, brute ontvoerders die meisjes verkopen als prostituee of bruid voor een rijke Huismeester op zoek naar een vrouw, maken de straten onveilig. Rhine is zo’n bruid en komt een luxueus wereldje, maar toch slaat ze samen met bediende Gabriel op de vlucht.

Niet meer gewend aan de verdorvenheid van de wereld, worden ze gevangen genomen op de bizarre kermis van Madame. Deze oude vrouw maakt meisjes tot prostituees en jongens tot hun brute bewakers. In Rhine heeft ze opvallend veel interesse en om Gabriel en zichzelf te beschermen laat Rhine zich omtoveren tot Madames “nieuwste attractie”. Maar zelfs wanneer ze weten te ontsnappen, blijkt Rhine nergens veilig voor haar wraakzuchtige schoonvader Vaughn. Ondertussen tikt de tijd meedogenloos door.

Complexe personages

Wie zegt dat het tweede deel van een trilogie het dieptepunt van de reeks is, moet vast en zeker deze spannende pageturner van Lauren DeStefano lezen. Nadat je je ogen hebt kunnen losmaken van de prachtige kaft en speciale vormgeving, kom je terecht in een verhaal dat nog spannender, ingenieuzer en verslavender is dan Verwelken. DeStefano spreekt bij de eerste woorden al een betovering over je uit: het wordt onmogelijk om Vrees nog weg te leggen!

Daarnaast bezit de schrijfster het talent om van elk personage een interessant individu te maken. Rhine is het meisje dat jij zou willen zijn. Keer op keer overdondert ze je met haar moed. Ze wil helemaal op haar eigen benen staan, en daarnaast kan ze het niet laten om voor anderen te zorgen. Zelfs in de meest gruwelijke situaties beschermt ze haar geliefden. Ze bezorgde me tranen in de ogen toen ze zichzelf wegcijferde en de nieuwe bezienswaardigheid van Madames prostitueekermis werd!

Ook de andere personages zijn erg excentriek. Neem Dolly, het misvormde kindje dat Rhine en Gabriel per toeval meenemen op hun vlucht. Ze leeft in haar eigen wereldje en weigert een woord te zeggen en net daarom dringt ze je hart binnen. De slechteriken in Vrees jagen je de stuipen op het lijf. DeStefano roept zulke angstgevoelens bij je op dat je bij het horen van hun naam kippenvel krijgt. “Het is niet eens belangrijk dat ik nog leef. Ik ben een wortel waar nooit iets uit zal groeien. Ik zit zo diep in de grond dat de voetstappen van de levende wereld niet eens tot me doordringen. Vlak voor ik opnieuw het bewustzijn verlies hoor ik Vaughn zeggen: ‘Nu ben je van mij.’”

Gruwelijk en angstaanjagend realistisch

DeStefano heeft de wereld veranderd in een zielig en somber aftreksel ervan. Er is geen hoop meer en elke plek is doordrongen van wanhoop. Daarom kom je in de meest huiveringwekkende situaties terecht, van mensenhandel tot afgrijselijke experimenten met kleine meisjes. Je kunt het je zo eng niet bedenken. DeStefano is keihard. Op sommige momenten moet je passages opnieuw lezen omdat je niet kan geloven wat er gebeurt. Toch zijn haar beschrijvingen levensecht. Ze maakt haar wereld zo realistisch dat je beseft dat dit lot ons ook zou kunnen overkomen en dat maakt het verhaal nog veel enger.

Lauren DeStefano dompelt je onder in een angstaanjagend maar verslaven verhaal dat veel te snel is uitgelezen. Onmiddellijk heb ik opgezocht op internet wanneer het slot van de Chemical Garden Trilogy uitkomt. Jammer genoeg moeten we daar nog even op wachten. Als je nu nog steeds niet aan het lezen geslagen bent, haast je dan direct naar de winkel of de bibliotheek en lees Vrees.

Alle aanwezigen waren in hun zondagse kleding gekomen, maar waren de dresscode ‘casual’ niet vergeten. Elke gast kon genieten van een heerlijk en luxe drie gangen menu als afwisseling van de in dure woorden geschreven juryrapporten en indrukwekkende verhalen van onze jonge talenten.

De avond begon met een frisse welkomstborrel in het goedverzorgde atrium van leerhotel Het Klooster. Al snel nam het aantal gasten toe en vulde de binnentuin zich met gezellig kletsende mensen. Na een uurtje borrelen begeleidde het ‘personeel-in-opleiding’ ons naar de eetzaal. Er stonden veertien ronde tafels opgesteld voor een podium. Op elke tafel stond een hoge zilveren kandelaar met elk vijf witte kaarsen. Boven het podium hing een groot scherm waarop een blauwe klok werd afgebeeld.

Met een broodje en een hapje om onze smaakpapillen bezig te houden, luisterden we naar het welkomstwoord van de nonchalante presentator. Maarten van Norren is de initiatiefnemer van de Story Awards en liep vanavond met één arm in een mitella. Hij zorgde voor de nodige humor die avond en zijn droge grapjes zorgden voor een ontspannen sfeer.

Het thema van de Story Awards 2012 is ‘Andere Tijden’. Een breed onderwerp dat door elke leeftijdscategorie anders werd ingevuld. De jongsten namen het heel letterlijk en schreven over de toekomst, het verleden en opvallend veel over de Tweede Wereldoorlog. De jongeren tussen de 13 en 16 jaar hebben veel persoonlijke verhalen op papier gezet. De laatste groep nam het veel breder en zij varieerde van openingstijden tot sporttijden.

Nieuw dit jaar is de categorie film. De makers van het winnende filmpje zaten bij ons aan tafel. De drie meiden sprongen op van blijdschap en verbazing zodra hun creatie als winnend filmpje werd benoemd. Vera (14), Daniek (14) en Maxime (15) hadden dit niet aan zien komen. Zo zei Daniek: “We hadden vooral veel lol toen we ermee bezig waren”. Zoals in het blauwe programmaboekje werd gezegd volgde hierna het voorgerecht: Een bord vol donkerrode carpaccio met pesto saus en pijnboompitten.

Elke gang werd gevolgd door de prijsuitreiking van een van de groepen, beginnend met de jongste prijswinnaar. Zo werd na de eerste gang de eerste Story Award winnaar aangekondigd. Het winnende verhaal in categorie 8-12 jaar is Het fotoboek van Opa door Joost Vosman (11 jaar). Het is bijzonder hoe zo’n jong iemand al zo goed met woorden kan spelen en een goed verhaal op papier kan zetten.

In de categorie 13-16 jaar ging de eerste prijs naar Jip van der Rest (14 jaar). Zij schreef het verhaal Marijke en ik. Een ontroerend verhaal over een meisje met een ziek zusje. Je kon een speld horen vallen toen haar verhaal door een van de vertellers werd voorgedragen. Wij zijn naar haar toegegaan met de vraag of ze het zelf had meegemaakt. Dat was niet het geval. Ze had alles verzonnen en ook zij had niet verwacht dat ze zou winnen.

De laatste categorie, 17-26 jaar, en daarmee ook de afsluiting van de geslaagde avond had wat problemen tijdens de uitreiking. Door een fout van de presentator was de  verkeerde persoon tot winnaar benoemd. Schrik, verwarring en teleurstelling was van ieders gezicht af te lezen. Uiteindelijk namen zowel Joram van Dam (22 jaar) met Andere tijden, geen andere tijden en Christa Blokhuis (22 jaar) met Één week de eerste prijs mee naar huis.

Tijdens deze geslaagde avond  zijn de beste schrijvers in het zonnetje gezet en hebben ze hun prijs in ontvangst genomen. Joost, Jip, Joram en Christa waren de jonge talenten van 2012. Volgend jaar een nieuwe ronde en dus nieuwe kansen!

In de toekomst moet je kiezen tot welke factie je de rest van je leven wil horen. De wereld in Inwijding is immers verdeeld in vijf facties – Zelfverloochening, Vriendschap, Oprechtheid, Eruditie en Onverschrokkenheid. Je factie bepaalt je vrienden, je normen en waarden en waar je voor staat. Beatrice is geboren in Zelfverloochening, waar onzelfzuchtigheid op de eerste plaats staat. Maar ze heeft zich nooit thuis gevoeld tussen de sobere leefgewoontes en de lange stiltes aan tafel. Wanneer haar Persoonlijkheidstest een nogal merkwaardige uitslag geeft, neemt Beatrice een roekeloze beslissing. Ze stapt over naar Onverschrokkenheid.

De inwijding die Beatrice moet doorstaan om lid van Onverschrokkenheid is geen pretje. Ze moet het opnemen tegen meedogenloze leeftijdsgenoten in gevechten waarin je elkaar bewusteloos moet slaan en ze wordt geconfronteerd met haar grootste angsten in hersensimulaties. Enkel de beste tien halen de inwijding.

Pareltje van de dystopische verhalen
Inwijding is een origineel boek met enorme vaart. Veronica Roth schrijft op zo’n toegankelijke en inlevende manier dat je gewoonweg in het verhaal wordt gezogen. Vanaf het eerste hoofdstuk moet een boek je pakken en Veronica Roth slaagt daar helemaal in. Haar personages zijn excentriek en wekken direct je interesse. Beatrice is geweldig! Ze is roekeloos en onverschrokken maar tegelijk behandelt ze andere mensen op een hartverwarmende manier. Elk personage is fascinerend en ontwikkelt zich helemaal gedurende het verhaal.

Tegenwoordig zijn dystopische verhalen – verhalen over de wereld die in de toekomst erg dramatisch is veranderd – erg populair in het young-adult genre. Inwijding behoort binnen dat genre tot een van de beste en meest originele verhalen. In tegenstelling tot de meeste boeken laat Veronica Roth zien dat er ook positieve kanten aan veranderingen kunnen zitten. Daarnaast richt ze zich indirect tot de lezer. Je vraagt je constant af welke keuzes jij zou maken of wat jij in haar plaats zou doen.

Bloedstollend spannend en onvoorspelbaar
Als je denkt dat Beatrices inwijding haar grootste uitdaging is, heb je het mis! Veronica Roth sluit haar verhaal af met een bloedstollend slot en een geniale cliffhanger. Ze overtreft je grootste verwachtingen. De laatste hoofdstukken zijn vreselijk onvoorspelbaar, gewelddadig en zelfs een beetje gruwelijk. Het actieverhaal bereikt daarom ook zijn hoogtepunt in de ontknoping. Het is haar gelukt me een aantal keer met wijd open mond te laten zitten.

Inwijding van Veronica Roth laat je huiveren en even later zweven op een roze wolkje. Dit verhaal bevat alles: spanning, actie, romantiek, drama, bovennatuurlijkheid… Daarom is dit een boek dat iedereen die van young-adults houdt gelezen moet hebben! Je verslindt het en voor je het weet sta je te springen om het vervolg te lezen. Ik kan niet wachten!

BN’ers op de zwarte loper
Bij aankomst ligt er een stijlvolle zwarte loper uitgerold, waar de paparazzi als bijen op honing omheen zoemen. Amersfoort.CultuurBewust.nl heeft hier uiteraard ook haar eigen plekje om de verwachte BN’ers te verwelkomen. We vragen ze naar hun favoriete Marvel karakters en gewenste superkrachten.

Zo is Horace Cohen een groot fan van de Iron Man films, zou acteur Ruud Feltkamp wel willen kunnen vliegen en zou Valerio Zeno wel de kracht willen hebben om zijn arm constant in een gebogen houding te kunnen houden, zodat hij te allen tijde zijn haar kan föhnen. Er worden buttons en groene Hulk-drankjes uitgedeeld. Fans zijn verkleed als hun favoriete superheld en ook twee nieuwe bands van de nieuwe Disney XD series On Tour zijn aanwezig. De zaal stroomt vol en The Avengers kan beginnen.

Loki’s leger
In de film komt schurk Loki, broer van dondergod Thor, naar de aarde om de mensheid te onderwerpen en een krachtige kubus te stelen om een poort tussen de aarde en de melkweg te maken. Nick Fury, directeur van fictieve antiterroristische veiligheiddienst S.H.I.E.L.D., besluit hierop de Marvel superhelden Iron Man, Captain America, The Hulk, Thor, Black Widow en Hawkeye bij elkaar te roepen en hun krachten te bundelen tegen het kwade. Het probleem is dat elke held zijn eigen persoonlijkheid heeft en deze soms erg botsen, wat leidt tot conflicten. Het besluit om samen te werken komt pas nadat er offers gebracht worden en de helden nog maar weinig keuze hebben. Of het ze lukt om Loki’s leger te stoppen, is vanaf 25 april te zien in de bioscoop.

Overweldigende reactie
Regisseur Joss Whedon heeft met The Avengers een sterrencast in handen. Met Robert Downey, Chris Evans, Mark Ruffalo, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Samuel L. Jackson en Tom Hiddleston wisselt de film zich af van gevatte opmerkingen en goede grappen naar actie en sensatie. Het is dan ook niet voor niets dat het publiek meerdere keren reageert met een bulderende lach en een daverend applaus.  Een overweldigende maar verdiende reactie voor deze 3D-film, met special effects die zeker nog in de prijzen zullen vallen.

The Avengers draait vanaf 25 april in de bioscoop.

Van 10 t/m 13 mei vindt in Amersfoort het Jazzfestival plaats. Vier dagen lang kun je op diverse plaatsen nieuwe en bekende jazzartiesten aan het werk zien. Het is de perfecte kans om een muziekstijl te leren kennen die jouw aandacht helemaal waard is. Toch zullen de meeste jongeren zich niet aangesproken voelen. Jazz, dat is voor oude mensen! Jazz, die hebben enkel suffe artiesten! Niets is minder waar…

Het stereotype jazzmuzikant is iedereen bekend. In een afgeleefd café ergens in Zuid-Amerika zitten oude mannen met sigaren in hun mond en uitgezakte vrouwen die van die saaie jazzmuziek maken. Tja, als je nog steeds gelooft dat kabouters in bossen wonen en baby’s door ooievaars gebracht worden, dan kan ik daar wel inkomen. Maar als je bereid bent realistisch door het leven te gaan, kan ik je ervan verzekeren dat dat sterotype beeld niet klopt.

Prince, een van de beste artiesten ooit, heeft immers heel wat jazzmuziek gemaakt. We weten allemaal dat hij zijn tijd niet rokend doorbrengt in een oud café! Hier in België hebben we ook een opkomend talent in de jazzwereld, namelijk Selah Sue. Deze jonge vrouw verovert de wereld met haar ontplofte kapsel en verbazingwekkend prachtige muziek. Om nog maar te zwijgen over de verschillende talenten die te zien zullen zijn tijdens het Amersfoort Jazzfestival. Candy Dulfer verovert al sinds haar elfde het podium met haar saxofoon. Een ander hoogtepunt is de Surinaamse singer-songwriter Sabrina Starke, wiens jazzalbum Yellow Brick Road de platinastatus al heeft bereikt.

Dus doe eens gek en luister eens naar de prachtige liedjes die de jazz voortbrengt. Ik raad jullie allemaal zeker aan om eens een kijkje te nemen op het Jazzfestival. Jullie zullen er geen spijt van krijgen. Meer zelfs, misschien zie je zelfs in dat er ook nog muziek bestaat met betekenisvolle teksten, klassieke instrumenten en prachtige melodieën. Wie weet krijg je zelfs zin om echt te dansen in plaats van dat vermoeiende zwaaien met je hand. Doe eens gek, en ruil voor een keertje de dreunende beats in voor vermakelijke jazzmuziek.

Het toneelstuk werd opgevoerd door de jongerengroep van Scholen in de Kunst en komt erg leuk over. In het toneelstuk hebben hebben de acteurs meerdere rollen, maar toch heeft iedereen ongeveer evenveel speeltijd. Het verhaal is gebaseerd op een oude mythe, maar dit wordt pas aan het eind duidelijk. Tot die tijd weet je als publiek eigenlijk niet zo goed waar het toneelstuk naartoe gaat. Je ziet van alles gebeuren, mensen lopen het podium op en af, er klinkt muziek, maar niks lijkt bij elkaar te horen. Uiteindelijk vallen de puzzelstukjes op hun plaats.

Tekeningen
Een ongelooflijk sterk element was het krijtbord dat rechts achter op het toneel stond. Gedurende het hele toneelstuk tekende de jongen, die Simon de soldaat speelde, op het krijtbord. Deze beelden, onder andere landschappen, een koe en een raam, lieten zien waar de hoofdrolspeelster zich op dat moment bevond. Het krijtbord werd geprojecteerd op de achterwand, waardoor het publiek het goed kon zien. Het zag er geweldig uit.

Humor
Een ander sterk element van dit toneelstuk waren de paar spelers die er uitsprongen.Toen een jongen met slechts een bovenstuk aan het podium betrad, begon het publiek al snel te lachen. Het was hilarisch om te zien. Ook de maniertjes van dit personages waren ontzettend grappig, omdat het zo ongepast in de sfeer van de scène was. Deze jongen kwam later weer in normale kleren terug, maar de aandacht werd alsnog naar hem toegetrokken door zijn vrije vorm van acteren.

Naast humor was er ook het serieuze en duidelijke vertellen van de drie meiden die elkaar telkens afwisselden. Zij leidden het verhaal in en gaven uitleg bij verschillende scènes en gebeurtenissen. Ook het serieuze acteerwerk van de acteurs die Groesje en Simon speelden was zeer belangrijk. De liefde tussen de twee en de onschuldigheid ervan was ontzettend schattig en heel lief. Dit zorgde ervoor dat het publiek met het stel meeleefde en je hoorde dan ook regelmatig ”Ahw’s”. Al met al een geslaagde opening van het festival voor en door Amersfoortse jongeren.

De tienjarige Jojo (Rick Lens) en zijn vader (Loek Peters) leven samen in een rommelig huis. Vader is erg streng en vindt dat dieren en planten buiten horen. Als Jojo op een dag een verstoten kauwtje ziet liggen onder een boom neemt hij het, na enige twijfel, mee naar huis. Jojo leidt het jonge vogeltje rond door het huis en verstopt het onder zijn bed. Een moeder ontbreekt in het huis, Jojo vertelt het vogeltje dat ze op tournee is in Amerika.

Jojo speelt waterpolo. Hij is erg fanatiek en kan zich, net zoals zijn vader, niet altijd even goed beheersen. Jojo ontmoet Yenthe tijdens een waterpolotraining en samen gaan ze de vogel verzorgen. Als Yenthe achter Jojo’s grote geheim komt en de kauw ontsnapt, loopt Jojo weg van huis en verstopt zich voor zijn vader.

Geen olijke avoturenfilm
Kauwboy is een artistieke Nederlandse jeugdfilm van een ongekend goede kwaliteit. Koole weet net zoals in zijn vorige films met weinig woorden een verhaal te vertellen. Voor een kinderfilm is deze impliciete vorm, waarbij maar weinig tekst wordt gebruikt en de nadruk op de beelden ligt, erg bijzonder. Uit de film blijkt dat Koole kinderen serieus neemt. Het is geen olijke, semi-vrolijke avonturenfilm die kinderen meestal wordt voorgeschoteld, maar een eerlijke volwassen film voor de jeugd.

Kleine cast
Kauwboy heeft een kleine cast die overtuigend speelt. De twee jeugdige acteurs, met name Rick Lens, overtuigen in hun spel en weten het verhaal te dragen. Het stille spel van de jonge acteur en de interactie met de vogel stijgt boven het spel van Loek Peters uit, die iets te vriendelijk is voor de rol van depressieve vader.

Kauwboy heeft een mooi en origineel verhaal dat goed wordt verteld. Koole laat de acteurs heel naturel spelen zonder te veel te zeggen. Hij maakt gebruik van de twee grootste thema’s van het leven: de liefde en de dood en laat deze eerlijk aan de jeugd zien.

Nadat het publiek binnen was gestroomd en een kort rondje had gemaakt door de expositieruimte, werd de tentoonstelling geopend door wethouder Buijtelaar. Hij vertelde dat het project Zonen en Dochters bedoeld was om de “talenten van leerlingen te ontwikkelen”, en dat er misschien wel een “toekomstige Mondriaan” bij kon zitten! Ook merkte hij op dat het een hele spannende opening was voor deelnemers van het project, aangezien zij nu voor het eerst hun werk openbaar tentoonstelden. Nadat de wethouder de tentoonstelling officieel had geopend kreeg kunstenaar Hans Goslinga het woord.

Goslinga onthulde het beeld van een zwarte wolf. Voor dit verhaal verzamelde iedereen zich om hem heen. Al zittend op de wolf kwam er een warrig verhaal waaraan iedere luisteraar zijn eigen invulling kon geven. Echter was het einde heel duidelijk. De zwarte wolf is het begin van een nieuw inspiratieproject. De kunstenaars en studenten mogen iets met de wolf doen, ze mogen hem schilderen of versieren als reactie op zijn ietwat warrige verhaal. Een soortgelijk project als Zonen en Dochters dus. Na deze opening en een applaus was het tijd om de tentoonstelling te verkennen.

De tentoonstelling
De expositie is te zien in de Stadsgalerij Amersfoort. Een bijzondere galerij omdat het een oude ruimte is. Hoewel er geen water aanwezig is of een nette gestuukte muur, heeft het geheel toch sfeer dankzij de gezellig pratende mensen en de vele kleurrijke schilderijen. Met het geklets van veel andere bezoekers, live muziek van de band Stick It op de achtergrond en wat te drinken en te snoepen was het een gezellige boel.

De tentoonstellingsruimte staat helemaal vol met ezels met daarop schilderijen. Maar ook op de grond en in de lucht kan men kunstwerken aanschouwen. Door deze opstelling kan de bezoeker continu zijn ogen goed de kost geven. Het leuke aan de tentoonstelling is dat geen enkele verwerking met elkaar te verglijken is. Alle projecten zijn uniek.

Positieve reacties
Het publiek dat de opening mocht bijwonen reageerde positief. Leraren van de participerende scholen noemden zichzelf “apentrots”. Ouders en geïnteresseerden hadden ook een positief woordje over voor de voorstelling. “Veel gebruik van verschillende materialen” en “verrassende resultaten” zijn veelvoudig gebruikt als omschrijving van de tentoonstelling.

Binnen het project hebben de kunstenaars Jeroen Vos, Eva Delincakova, Hans Goslinga, Hannah Blom, Anna Skubisz, John Konijn, Ayuk Kuperus, Annemieke Alberts en Mardoe Painter een belangrijke rol gespeeld. Door hun werken moesten de scholieren namelijk geïnspireerd worden. Het was dan ook erg leuk om te zien dat enkele kunstenaars aanwezig waren bij de opening, zo ook John Konijn.

Kliederen met materialen
John Konijn vertelde dat hij het resultaat erg verrassend vond. Hij vond het leuk dat niet alle schilderijen heel strak geschilderd waren: “kliederen met materialen, dat vind ik leuk”. Over de kwaliteit zei hij: “het gaat mij in principe niet zo om wat er geschilderd is, maar over wat het werk uitstraalt”. Hij wees hierbij enkele schilderijen aan waarin hij dit terug zag. Ook vertelde hij: “Het is leuk dat je in sommige werken heel duidelijk de kunstenaar terugziet”. En dit weerspiegelt natuurlijk het belangrijkste onderwerp van de tentoonstelling.

Uit de positieve mening van John Konijn en die van het publiek blijkt dat de tentoonstelling wordt aanbevolen. Ikzelf zou je ook aanraden er even langs te gaan, al is het maar voor vijf minuten. Eventjes kijken naar al deze bijzondere werken is zeker de moeite waard!

De tentoonstelling is tot en met 12 mei 2012 te bezoeken.

Het publiek bepaalt mee wat er deze avond gaat gebeuren, waar het over gaat en waar er dus voornamelijk over gelachen wordt. Het gaat om de improvisatiekunsten van de personen die op dat moment op het toneel staan. Vanavond stonden Ruben van der Meer en Tijl Beckand, bekend van De Lama’s en RTL4 programma Echt Waar?! samen met Horace Cohen, Mimoun Oaissa (Het Schnitzelparadijs, Shouf Shouf Habibi) en Wilko Terwijn op de planken.

Verschillende soorten grappen
Humor is een heel belangrijk aspect van de avond; alles draait erom. De humor die wordt ingezet is niet oppervlakkig. Het is doordacht, maar ondertussen ook nog begrijpelijk voor kinderen die in het publiek zitten. Zo antwoordde Tijl op de vraag ‘Beter niet op de eerste dag van je studie?’: “Is hier de studie van geschiedenis, die begint toch gisteren?”. Dit soort grappen komen de hele show terug, wat ik ontzettend lachwekkend vind.

Het humoristische van de avond wordt versterkt doordat de komedianten elkaar ook als mikpalen gebruiken. Zo werd Mihoen meerdere keren voor ‘racist’ uitgescholden, omdat hij een keer een opmerking maakte over homo’s. Hierdoor was er een ontspannen sfeer en luisterde en keek je goed naar wat er op het podium gebeurde.

De vijf mannen speelden alle vijf goed in op het publiek. Het gevaarlijke van improvisatie is natuurlijk dat je een black-out krijgt of dat je het gewoon niet weet. Maar dat is geen enkele keer gebeurd deze avond. Vooral Tijl Beckand luisterde echt naar wat er door het publiek gezegd werd en wie het zei. Hierdoor was er nog meer interactie met het publiek.

Beter niet
Er worden veel verschillende variaties van spelvormen gebruikt tijdens De Grote Improvisatieshow. Zo beginnen ze met ‘De oorsprong van’ en de door De Lama’s bekende ‘Beter niet’ grappen. Door de verschillende spelvormen die er gebruikt worden, zijn er ook weer verschillende soorten humor. De spelvormen die gekozen worden zijn de basis voor de jongens, de rest is een reactie op wat het publiek zegt.

Het einde van de show is een goede afsluiter van een mooie avond. De vijf komedianten lieten het publiek nog een keertje genieten van de humor. Hierdoor loop je met buikpijn van ’t lachen en een big smile de deur uit, je hebt een voldaan gevoel en je zou er zo nog een keertje naartoe gaan als het kon!

De Grote Improvisatieshow is een echte aanrader, als je van de humor van de Lama’s en van improvisatie houdt. Het is een avond lachen, gieren en brullen!