Amersfoort.CultuurBewust.nl

Magie ontbreekt in: ‘In the land of blood and honey’

Jacob Dijker — Mon, 20 Feb 2012 13:35:48 +0000

Angelina Jolie (1975) is actrice, VN-ambassadeur en in 2007 verkozen tot mooiste persoon ooit. Sinds kort mag ze de titel ‘regisseur’ aan dat rijtje toevoegen. Jolie debuteert met In the land of blood and honey dat zich afspeelt tijdens de Bosnisch-Servische oorlog in de jaren ’90. Wat begon als een privéproject voor Jolie eindigt met een Golden Globe nominatie. De vraag blijft: Neemt Jolie met regisseren niet te veel hooi op haar vork?

In the land of blood and honey is een film over een zwarte bladzijde uit de Europese geschiedenis, gevat in een Romeo en Julia-achtige romance. Helaas ontbreekt echte magie tussen de hoofdpersonen Ajla (Zana Marjanovic) en Danijel (Goran Kostic), waardoor het verhaal erg ongeloofwaardig wordt. Daarnaast wordt de achtergrond van het conflict onvoldoende belicht. Hierdoor is de film moeilijk te volgen.

Goran Kostic, die op het eerste gezicht een Servische versie van Daniel Craig is, heeft een sprekend hoofd. Hij is geschikt als militair, maar niet als man in een moreel schisma, op zoek naar zíjn waarheid in de oorlog. Hij blijft meer militair dan minnaar en weet niet te overtuigen als liefhebbende man.

Angelina Jolie kwam voor de VN in Irak en Syrië en zag wat er misging, voornamelijk met vrouwen. Ze heeft de film geregisseerd vanuit frustratie en verwondering over de situaties die ze tegenkwam. Frustratie is vaak een goede drijfveer voor cineasten, Jolie probeert echter teveel de ernst van de oorlog aan de kijker uit te leggen door expliciet en frequent gruwelijkheden te tonen. Bovendien heeft Jolie de acteurs onvoldoende kunnen inspireren. Het acteerwerk ontbreekt aan echtheid en aan magie.Het laatste half uur is eigenlijk het interessantst. Daarvoor heb je als kijker geen idee wat er gebeurt en waar je bent. De oorlog verdient een betere film en Jolie had het beter bij een privé project kunnen houden.

Wethouder Cultuur maakt in de Kunstlimo kennis met Amerfsoortse kunstenaars

De Redactie — Fri, 17 Feb 2012 11:25:32 +0000

Kunst en cultuur. Om er goede regels voor te maken is het handig om te weten wat er allemaal aan kunst en cultuur te vinden is in Amersfoort. Wethouder Cultuur Pim van den Berg en het hoofd van de afdeling Cultuur Elly van Eijk gingen geheel in stijl de straat op. Per limousine worden zij rondgereden door de stad om op verschillende locaties in Amersfoort kunstenaars te laten instappen. Amersfoort.CultuurBewust.nl was er natuurlijk bij en doet verslag.

Chauffeur Ron de Jager, gekleed in feloranje pak met lichtgevend oranje schoenen, opent bij aankomst de deur van de limo. Vanaf het stadhuis vertrekt de limousine naar de Neonweg, waar een bezoek wordt gebracht aan de ateliers van Susan Kooijman, Juan Xue, Ger de Joode en Ans Bakker.

Kunstenaar Ger de Joode vertelt over hoe hij op deze locatie terechtgekomen is: “Ik zat eerst bij de milieubond, dat was een bouwval en daar stonden we in februari met de wanten aan te schilderen. Daar ben ik na twee, drie jaar weggegaan en ik heb nu hier mijn stek gevonden. Dit is een broedplaats, met mijn collega’s hier bedenken we aardig wat dingen om mensen te trekken. In de herfst gaan we weer een gezamenlijk open huis organiseren.”

Op de Neonweg stappen theatermakers Wieke ten Cate en Isaak Höfland in de limousine. Isaak constateert dat de samenhang ontbreekt in de stad. “Er is heel veel, er zijn veel initiatieven, maar er is niets dat echt body heeft en verbindt, een soort van productiehuis bijvoorbeeld”. Hij spreekt zijn hoop uit naar de wethouder en zegt: “Ik hoop dat Amersfoort het initiatief durft te nemen om de toneelkunst een warm hart toe te dragen.”

Op de locatie Eemzicht wordt er een bezoek gebracht aan ateliers die op dit moment meer weg hebben van een bouwval, dan van een plek waar kunst gemaakt wordt. De kunstenaars hier hebben hun riante, gekraakte, atelier moeten inruilen voor een kleinere, betaalde ruimte in het gebouw, maar ze zijn allang blij dat ze kunnen blijven. Wat voor invloed heeft het verbod op kraken op de kunst?

Hans Goslinga: ”Ja, wel heftig, ik kan geen grote dingen meer maken, want het past gewoon niet en ik kan geen materialen meer verzamelen. Daarbij hebben er een hoop mensen regelmatig gebruik gemaakt van mijn ruimte als projectruimte en dat kan ook niet meer. Ik ga niemand meer in mijn atelier laten, want ik loop zelf al tegen de muur op.”

De limousine gaat verder naar de War, waar Anna Skubisz met een van haar speelpoppen een korte voorstelling geeft en we een bezoek brengen aan het Fablab.

De rit eindigt bij de stadsgalerij, gelukkig voorzien van een heater en bitterballen, zodat Ger de Joode en de andere kunstenaars hun wanten thuis kunnen laten. Enkele andere kunstenaars die niet mee zijn geweest in de limousine doen hier hun verhaal. Zij vertellen over de bestaande initiatieven en spreken ook hun zorg uit over de huisvesting van creatieven. Pim van den Berg concludeert spreekt de groep vervolgens toe. ”Vandaag is wel gebleken hoeveel kracht er in de stad zit, een kracht die tot nog toe niet voldoende heeft weten door te dringen in het stadhuis”.

Rest Pim van den Berg en Elly van Eijk een mooie taak, namelijk om alle kunst en cultuur die zij vandaag gezien hebben, mee te nemen naar het stadhuis.

We are Augustines maakt heerlijke achtergrondmuziek

De Redactie — Mon, 13 Feb 2012 14:15:19 +0000

De heren van de Indie rockband We are Augustines hebben een single uitgebracht. Billy McCarthy, Eric Sanderson en Rob Allen maakten twee nummers die bij elkaar zo’n 7 minuten duren; Chapel Song en OHIO.

Het is hele goede achtergrondmuziek. Het is geen muziek waar je helemaal op los kunt gaan. Dat komt doordat vooral het nummer Chapel song de hele tijd dezelfde toonhoogte en beat heeft en er komen geen uithalen in voor.

Het nummer OHIO is een rustig nummer dat word geleid door een tokkelende gitaar en een orgel op de achtergrond. OHIO lijkt erg op de meeste muziek van Jack Johnson. Het is een single die ik zeker zou kopen.

Darkling, I listen van The Black Atlantic is te rustig voor echte rock

De Redactie — Mon, 13 Feb 2012 13:58:09 +0000

De nieuwe plaat van The Black Atlantic, Darkling I Listen, is een rockalbum, maar veel te rustig voor echte rock. Alle nummers hebben een beetje dezelfde opbouw maar zijn qua muziek wel anders. Er komen vocals in voor, maar de nummers zijn vooral instrumentaal. Er zijn geen special effects gebruikt, de muziek is volledig akoestisch opgenomen. De titel Darkling, I listen valt mij op, omdat er een woordspeling in zit en dat waardeer ik.

“Our silence hides nothing
In this truce of sleep
One can hear the creaking of ghosts
Of no shape or hue
I’ll admit I’ve used all the wrong words
To position myself.”

Ik vind het een beetje saaie muziek met weinig actie, maar als je even rustig een lekker melodietje wil luisteren is deze CD prima geschikt. Verder vind ik het ook wel fijn dat er niet te veel zang in zit, al worden de stemmen soms overstemd door de muziek. Het nummer ‘Aftermath’ heeft wel iets meer actie. Ik zou dit album niet zo snel kopen.

Lara over ‘Het te dikke meisje’ uit de bundel Doorkijk van Sara Kroos

De Redactie — Mon, 13 Feb 2012 13:30:11 +0000

In de nieuwe verhalenbundel van Sara Kroos staat een verhaal over een te dik meisje. Doordat je de naam van het meisje niet te weten komt blijft het verhaal een beetje oppervlakkig.

In het begin zie je hoe ze in het park tegenover de sporttoestellen zit te eten totdat er een paar sporters voorbij komen en over haar gaan fluisteren. Dit pikt ze niet en gaat in aanval. Ze blijkt veel sterker dan de drie sporters bij elkaar.

Het is een verhaaltje dat makkelijk leest en het is daarom ook geschikt voor wat oudere kinderen. Ik vond het geen leuk verhaal, omdat het toch een beetje oppervlakkig blijft en daardoor een beetje saai. Ik kan het boek wel aanraden omdat je nog even makkelijk een verhaaltje tussendoor kan lezen. Het is dus heel geschikt voor mensen die weinig tijd hebben.

Win kaarten voor The Sweet Art of Bruising

De Redactie — Sun, 12 Feb 2012 20:30:15 +0000

Met The Sweet Art of Bruising betreedt André Gingras de boksarena: zijn fascinatie voor de extreme lichamelijkheid van de sport, de ondubbelzinnige strijd om de overwinning en de passie van de fans vertaalt hij in een maatschappelijke voorstelling over ‘de Ander’ in onze samenleving. Gingras onderzoekt de elementaire drijfveren van onze angsten, onze woede en onze pijn. De schoonheid van razernij en onze meest ridicule ‘punch drunk’ menselijkheid vormen het uitgangspunt van dit nieuwe werk.

In samenwerking met Dance Works Rotterdam / André Gingras geeft CultuurBewust.nl 2 vrijkaarten weg voor The Sweet Art of Bruising op donderdag 23 februari om 20.30 uur in De Lieve Vrouw in Amersfoort

Deze prijsvraag loopt t/m 20 februari

Henk Visch: “Ik maak mijn kunst met fantasie”

De Redactie — Sat, 11 Feb 2012 16:25:51 +0000

In Kunsthal Kade is nu het werk van Henk Visch te zien. Voordat Ian en Fabian de tentoonstelling bezoeken willen ze een aantal dingen weten van de kunstenaar.

Waarom bent u kunstenaar geworden?
“Ik werd het nooit, ineens was ik het.”

Welke boodschap wilt u brengen met uw kunst?
“Het besef dat er geen boodschap is maar dat alles heel betekenisvol kàn zijn.”

Waar haalt u uw inspiratie vandaan?
“Ik vind het leven wel oké. Ik zoek nooit iets dat voorafgaat aan het kunstwerk maar ik wil weten wat de gevolgen van het kunstwerk zijn.”

Is er in de loop der jaren iets veranderd aan uw stijl en zo ja wat?
“Eigenlijk niets. Ik probeer geen stijl te hebben.”

Heeft u bijzondere dingen meegemaakt tijdens uw reizen?
“Ik ontmoet heel vaak iemand die huilt en ik weet nooit precies waarom.”

Met wat voor materiaal maakt u uw kunst?
“Met fantasie.”

Uw kunst hangt nu in kunsthal Kade, wat vindt u daarvan?
“Zeg nu zelf, het meeste stáát en heb ik er zelf neergezet! Zeker, ik ben heel tevreden.”

Bent u blij met wat u heeft bereikt als kunstenaar?
“Het gaat er niet om wat je bereikt hebt maar of je gelukkig bent met wat je doet. Welnu, dat ben ik niet altijd!”

Ellen Dikker: “Als ik een nieuw programma maak heb ik slapeloze nachten”

De Redactie — Sat, 11 Feb 2012 13:53:39 +0000

Op 18 februari speelt cabaretière Ellen Dikker haar voorstelling Fjord in theater De Flint. Thorsten en Ties kijken ernaar uit, maar hebben wel nog wat vragen voor de vrolijke dame.

Wat was je grote doorbraak?
“Nou, de grote doorbraak moet nog komen haha! Maar een heel mooi begin was het winnen van de Persoonlijksheidsprijs op Cameretten in 2006. Dat is het grootste cabaretfestival van Nederland en erg bekend bij de theaters en het publiek. Daardoor kon ik meteen met een toernee op pad met mijn eerste cabaretprogramma Toendra.”

“Die voorstelling werd ook nog eens genomineerd voor de VSCD Cabaretprijs de ‘Neerlands Hoop’ (en dat voelde als een grote eer!), dus toen ging het echt de goede kant op. Maar ik denk dat de meeste mensen in Nederland nog nooit van Ellen Dikker hebben gehoord, dus ik heb nog een lange weg te gaan!”

Wanneer heb je het gevoel dat een show goed of slecht was?
“Soms heb ik het idee dat het een beetje moeizame avond was, maar dan krijg ik na afloop juist veel complimentjes van het publiek. Het komt ook wel eens voor dat ik zelf vind dat ik heel lekker gespeeld heb, maar dan zegt na afloop niemand iets. En soms komt alles samen en hebben publiek en ik allebei een hele goede avond gehad. Dat is het fijnst.”

“Een goede show is als ik me vrij voel in mijn spel, leuke improvisaties met het publiek heb, er veel wordt gelachen en er in die anderhalf uur dat de show duurt echt een band ontstaat tussen mij en het publiek. Bij een minder goede show heb ik het idee dat ik het publiek niet echt bereik. Achteraf blijkt dan soms dat ze gewoon wat timide waren en toch genoten hebben. Kortom, een complex geval, dat spelen!”

Hoe ben je erop gekomen om cabaretier te worden?
“Ik heb de Theaterschool in Eindhoven gedaan (zit inmiddels in Tilburg) en dat is dezelfde school waar Theo Maassen en Hans Teeuwen op hebben gezeten. De directeur van die school zei al heel snel dat hij in mij ook een cabaretière zag. Maar ik was eigenwijs en ben eerst gaan acteren bij theatergezelschappen.”

“Ik vond het denk ik te eng in mijn eentje op het podium met iets wat ik zelf bedacht had. Maar op een gegeven moment begon het toch te kriebelen en dacht ik “nu of nooit!” En toen heb ik me ingeschreven bij Cameretten. De rest weten jullie inmiddels….

Wat vind je zo leuk aan cabaretier zijn?
“Nou, ik vind het niet alleen maar leuk! Als ik een nieuw programma aan het maken ben heb ik slapeloze nachten of het allemaal wel goed komt. Dan is optreden (gelukkig nog try-outs) ook best lastig, want vaak is de show nog niet helemaal goed en dan lig ik thuis in bed te piekeren hoe ik het kan verbeteren.”

“Maar als de show eenmaal staat dan is het een feestje om met het publiek een hele mooie avond te creëren. Dan stuiter ik nog een paar uur na van de adrenaline en dan… kan ik ook niet slapen haha!”

Hoe bereid je jezelf op een show voor?
“Ik heb samen met mijn technicus inmiddels een vast ritueeltje. Meestal ben ik tussen vier en 5 uur in het theater. Mijn technicus is er al wat langer en heeft dan alle lampen al opgehangen en het decor neergezet. Als ik aankom, kijk ik eerst even naar de zaal en hoe het decor staat en leg ik vast alle attributen op de goede plek.”

“Dan gaan we samen eten in een restaurantje in de buurt. Dat is niet echt relaxed, want meestal wil ik weer snel terug naar het theater. Dan ga ik me opmaken in de kleedkamer, daarna doen we een soundcheck voor mijn microfoon en als het publiek dan binnenkomt sta ik stilletjes in de coulissen om te luisteren of ze er een beetje zin in hebben. Dan ben ik heel geconcentreerd, drink snel twee flesjes water leeg en als het zaallicht dan dooft, hoppetee: beginnen!”

Wat vind je ervan dat je in De Flint in Amersfoort gaat optreden?
“Dat vind ik leuk! Ik vind optreden altijd leuk en in Amersfoort vind ik het het allerleukst!”

Wil je Ellen Dikker zien optreden? Koop dan hier je kaartje! CJP’ers krijgen natuurlijk korting!

Maarten van Norren: “Zolang mensen enthousiast zijn ga ik hiermee door”

De Redactie — Tue, 07 Feb 2012 12:49:06 +0000

Maarten van Norren is zakelijk leider van de stichting Story Awards. Afgelopen week maakte hij bekend dat de Rabobank en Heijligers officieel sponsors zijn van de Story Awards. Deze verhalenwedstrijd wordt al voor de derde keer georganiseerd. Dylan Keizer van het Corderius College is wel benieuwd naar deze ambitieuze jongeman en legt wat vragen aan hem voor.

Hoe kwam je op het idee om de Story Awards te organiseren?
“Ik had ooit een verhalenwedstrijd georganiseerd. Dat was heel leuk. Zo leuk dat ik dat graag vaker wilde doen.”

Waarom heb je dit jaar het thema ‘Andere Tijden’ gekozen?
“2012 staat in het teken van de nieuwe tijd, daar wilden we op inspelen. Heb je gehoord van de Mayakalender?”

Ja ik hoorde dat daar een rekenfout in is gemaakt?
“Nou dat weet ik dan weer niet, maar volgens die Mayakalender vergaat de wereld eind december. Vandaar dat we besloten hebben om Mayavoorspellingen als thema te nemen. Met ‘Andere Tijden’ kun je alle kanten op.”

Denk je dat je hier nog lang mee door zal gaan?
“Zolang er genoeg mensen enthousiast zijn en meedoen met de wedstrijd ga ik hier mee door.”

Ik vond het fijn je geïnterviewd te hebben. Is er nog iets dat je wilt zeggen?
“Ja, dat je je verhaal van 500 tot 1500 woorden tot 9 maart kan mailen naar info@storyawards.nl. Meer informatie vind je op www.storyawards.nl. Ik ben heel benieuwd naar jullie verhalen.”

George Clooney op zijn best in The Descendants

Anieck van Maaren — Tue, 07 Feb 2012 08:05:14 +0000

Na al in 2011 te zijn uitgebracht in de Verenigde Staten, was dit weekend Nederland aan de beurt voor de première van The Descendants: een diepgaande film over verlies, verraad en familie.

In de aangrijpende film met als hoofdpersoon Matt King, gespeeld door filmster George Clooney, raakt Matt’s vrouw Elizabeth in een coma door een ongeluk met een boot en moet Matt hun twee dochters alleen opvoeden. De drie zijn alleen niet erg hecht met elkaar en het duurt dan ook even voor er een echte vader-dochter band ontstaat. Terwijl Elizabeth’s toestand verslechtert worden relaties op de proef gesteld en ware gevoelens ontdekt.

Ondertussen bezit de familie King een groot stuk land op het eiland Kauai, een deel van Hawaii, waarover besloten moet worden. Wordt het land verkocht, dan verdient de familie er een hoop geld mee, maar wordt het land niet verkocht, dan is het land over zeven jaar niet meer eigendom van de familie King. Persoonlijke conflicten beginnen de deals in de weg te staan en Matt maakt een beslissing die niet iedereen op prijs stelt.

In The Descendants, geregisseerd door Alexander Payne, laat Clooney zich van zijn beste kant zien: als een kwetsbare vader bij wie emotie diep in zijn ogen te lezen is. Maar niet alleen Clooney krijgen we van zijn beste kant te zien; ook Hawaii als land wordt prachtig in beeld gebracht. Er zijn shots te zien van zowel steden als Honolulu als de verschillende eilandjes en natuurgebieden. Vrijwel de hele film speelt er zich af en er worden veel verwijzingen gemaakt naar het eilandleven en de familieband die daar zo belangrijk is.

Het is daarom ook niet voor niets dat The Descendants genomineerd is geweest voor vijf Golden Globes en er daarvan twee mee naar huis nam. Met George Clooney als beste acteur en The Descendants zelf als beste drama is er van niets anders te spreken dan een succes. De film, gebaseerd op het gelijknamige boek van Kaui Hart Hemmings, is een absolute aanrader. Zorg er alleen wel voor dat je de zakdoekjes bij de hand hebt.